Λέμε ότι κάποιος προσβάλλεται από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα όταν το ανοσοποιητικό του σύστημα χωρίς λόγο αρχίζει να επιτίθεται στον ίδιο τον οργανισμό.
Το ανοσοποιητικό σύστημα κανονικά προστατεύει τον οργανισμό από ιούς, βακτήρια και μικρόβια καθώς τα θεωρεί ξένα.
Στην περίπτωση των αυτοάνοσων νοσημάτων λοιπόν θεωρεί ξένα τα ίδια τα μέρη του σώματος, όπως είναι οι αρθρώσεις, η επιδερμίδα, η καρδιά, το δέρμα και τα υπόλοιπα όργανα.
Τότε απελευθερώνει τα λεγόμενα αυτο-αντισώματα που επιτίθενται στα υγιή κύτταρα.
Υπάρχουν δεκάδες αυτοάνοσα νοσήματα (υπολογίζονται γύρω στα 80 σε αριθμό).
Τα πιο γνωστά είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η ψωριασική αρθρίτιδα, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, η νόσος του Crohn, η αυτοάνοση ηπατίτιδα, η λεύκη, η ψωρίαση, οι διαταραχές του θυρεοειδούς, όπως η θυρεοειδίτιδα Hashimoto και η νόσος του Graves και άλλα λιγότερο και περισσότερο συνηθισμένα.
Πολλά από αυτά πυροδοτούνται λόγω του αυξημένου άγχους προκειμένου να ανταποκριθούμε στην πιεστική καθημερινότητα.
Μαζί με το άγχος ενδέχεται να νιώθουμε έντονη κόπωση με μυικούς πόνους σε όλο το σώμα.
Αυτή η κατάσταση ως ένα σημείο θεωρείται φυσιολογική, όμως τα πράγματα μπορεί να ξεφύγουν από αυτά τα όρια.
Κάποιες ενοχλήσεις που πιθανόν αγνοούμε ίσως να υποδεικνύουν κάτι σοβαρότερο που σε αυτή την περίπτωση είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα.
Τα αυτοάνοσα νοσήματα δείχνουν να προτιμούν τις γυναίκες.
Για να διαγνωστεί ένα αυτοάνοσο νόσημα χρειάζεται επίσκεψη στον γιατρό και εξετάσεις που ο ίδιος θα προτείνει.
Οι πιθανότητες αυτοάνοσου νοσήματος αυξάνονται και οι εξετάσεις είναι απαραίτητες όταν συνυπάρχει γενετική προδιάθεση με έντονους ρυθμούς ζωής.
Υπάρχουν κάποια κοινά συμπτώματα των αυτοάνοσων νοσημάτων που δυσκολεύουν τη διάγνωσή τους, όταν δεν υπάρχει κάποιο καθοριστικότερο σύμπτωμα.
Θα πρέπει λοιπόν να έχουμε υπόψη μας τα εξής:
Έντονη εξάντληση και εύκολη κόπωση, δερματολογικά προβλήματα που δεν προϋπήρχαν και επιμένουν, πρησμένοι λεμφαδένες και άλλες φλεγμονές στον οργανισμό που δεν είναι ορατές με γυμνό μάτι, διαταραχές του πεπτικού συστήματος και πόνος στην κοιλιά, οιδήματα στις αρθρώσεις μαζί με πόνο, πυρετός που εμφανίζεται συχνά, δυσκολία συγκέντρωσης και τριχόπτωση.
Παρατηρώντας κάτι από όλα αυτά δεν θα πρέπει να αμελήσουμε την ιατρική γνώμη.
Πολλά από τα αυτοάνοσα μπορούν ως ένα βαθμό να σταθεροποιηθούν με φαρμακευτική αγωγή, επομένως είναι κρίσιμης σημασίας η έγκαιρη διάγνωση.
Από την άλλη πλευρά, όλα τα παραπάνω είναι σίγουρα πολύ γενικά και το κάθε αυτοάνοσο νόσημα έχει, εκτός από όσα περιγράψαμε, και τα δικά του μοναδικά συμπτώματα.
Επίσης, η συμπεριφορά του κάθε αυτοάνοσου νοσήματος διαφέρει.
Υπάρχουν συμπτώματα που σε κάποια νοσήματα έρχονται και φεύγουν, όπως αυτά της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και της ψωρίασης.
Τα αυτοάνοσα νοσήματα έχουν περιόδους ύφεσης και έξαρσης των συμπτωμάτων, κάτι που μπορεί να κάνει ακόμα πιο περίπλοκη τη διάγνωσή τους.
