Η κατάθλιψη είναι μια ύπουλη ψυχική διαταραχή με συμπτώματα που δεν είναι πάντα φανερά.
Πλέον όμως, είναι τόσο διαδεδομένη που τα κλασικά της συμπτώματα τα γνωρίζουμε όλοι.
Υπάρχει όμως και εκείνα που δε φαίνονται με την πρώτη ματιά.
Οι έντονοι ρυθμοί της καθημερινότητας βοηθούν πολλούς πάσχοντες να την καμουφλάρουν, αν και η συμπεριφορά τους μπορεί να τους προδώσει, αρκεί να μπορεί κανείς να αναγνωρίσει κάποια πολύ οικεία σημάδια.
Απόρριψη αρνητικών συναισθημάτων
Ένας άνθρωπος που πιθανόν βασανίζεται ή βρίσκεται στα πρόθυρα κατάθλιψης δεν αφήνει τα αρνητικά του συναισθήματα να βγουν στην επιφάνεια.
Δε δέχεται ότι τα αισθάνεται, δεν τα εκφράζει, δεν παραδέχεται ότι νιώθει ζορισμένος, στενοχωρημένος, προδομένος.
Δεν αναγνωρίζει τον θυμό, τον αποφεύγει και αντί να βγάλει από μέσα του ό,τι έχει, κυκλοφορεί με το χαμόγελο στα χείλη υποκρινόμενος ότι όλα είναι καλά.
Προσπαθεί να δείχνει συνεχώς χαρούμενος, δε συζητάει τα πράγματα σε βάθος και φοράει μια μάσκα ευτυχίας με αποτέλεσμα να μην αφήνει κανέναν να τον πλησιάσει ουσιαστικά.
Όλα αυτά κυρίως από φόβο μήπως τον ανακαλύψουν.
Τάσεις τελειομανίας
Το άτομο που πάσχει από κατάθλιψη προσπαθεί να τα κάνει όλα τέλεια.
Η τελειότητα γίνεται αυτοσκοπός.
Θέλει να είναι τέλειος και πρώτος σε όλα.
Προσπαθεί να ανταποκρίνεται σε κάθε κατάσταση και πιέζει τον εαυτό του για να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των άλλων.
Δε χαλαρώνει ποτέ, κάνει χίλια πράγματα μέσα στην ημέρα για να τους έχει όλους ευχαριστημένους και αναλαμβάνει υποχρεώσεις που δεν είναι της αρμοδιότητάς του.
Έτσι, είναι μονίμως απασχολημένος και δεν αφήνει χρόνο για τον ίδιο γιατί γνωρίζει ότι θα έρθει αντιμέτωπος με την κατάθλιψη.
Πλήρης έλεγχος των πάντων
Το καταθλιπτικό άτομο θέλει να ελέγχει τους πάντες και τα πάντα δημιουργώντας στον εαυτό του ένα άγχος για όλο αυτό.
Κάνει το παν για να μη γίνει τίποτα που θα μπλοκάρει αυτόν τον έλεγχο.
Το άγχος αυτό σπάνια γίνεται φανερό στους άλλους, οι οποίοι αρκούνται στις εκδηλώσεις θαυμασμού και την απορία για το πώς τα καταφέρνει πάντα όλα τόσο καλά.
Δηλώνει ευλογημένος και ότι είναι «μια χαρά»
Είναι πολύ της μόδας τελευταία η δήλωση «Νιώθω ευλογημένος» ή ένα σκέτο «Τέλεια» ως απάντηση της ερώτησης «Τι κάνεις;».
Σίγουρα δεν μπορεί να νιώθει κανείς πάντα τέλεια και το να υπολογίζει συνεχώς τι έχει στη ζωή του βλέποντάς το σαν ευλογία λειτουργεί μόνο μέσα στο κεφάλι του, παρόλο που και ο ίδιος γνωρίζει ότι υπερβάλλει σε αυτή του τη δήλωση.
Η ευγνωμοσύνη για ό,τι έχει κανείς και η αισιοδοξία οπωσδήποτε κάνουν καλό στην ψυχική υγεία, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης και διόρθωσης πιθανών λαθών.
Θέτει συνεχώς μικρούς και μεγάλους στόχους
Δεν είναι κακό να βάζει κανείς στόχους, ίσα ίσα.
Τι γίνεται όμως όταν ο καταιγισμός στόχων δεν αφήνει καθόλου ελεύθερο χρόνο;
Όταν κάποιος έχει στόχους, ειδικά μεγαλεπήβολους, φαντάζει σημαντικός και δραστήριος στα μάτια των άλλων.
Όμως, όταν η ύπαρξη στόχων εξυπηρετεί κατά βάθος στην κάλυψη ανασφαλειών, φόβων και αυτής της αίσθησης του κενού, τότε κάτι σοβαρότερο κρύβεται από κάτω.
