Το αιμαγγείωμα είναι ο πιο συχνός καλοήθης όγκος του ήπατος και έχει μια επίπτωση που φτάνει περίπου το 7%.
Οι γυναίκες προσβάλλονται συχνότερα από τους άνδρες. Ιστολογικά, τα ηπατικά αιμαγγειώματα είναι περισσότερο σηραγγώδους τύπου παρά τριχοειδούς τύπου.
Τα περισσότερα είναι μικρές, συμπαγείς υποκάψιες προσεκβολές που διαπιστώνονται τυχαία κατά τη διάρκεια λαπαροτομίας ή νεκροτομής ή με απεικονιστικές μεθόδους.
Σπάνια, τα αιμαγγειώματα παίρνουν τόσο μεγάλες διαστάσεις (γιγαντιαία αιμαγγειώματα) και προκαλούν κοιλιακό άλγος ή δημιουργούν ψηλαφητή μάζα.
Τα περισσότερα είναι μικρού ή μετρίου μεγέθους βλάβες.
Το άλγος είναι ασύνηθες για όγκους διαμέτρου μικρότερης από 8-10 εκ.
Διαγνωστικές Μέθοδοι
Η βιοψία με βελόνη μεγάλου μεγέθους απαγορεύεται λόγω του κινδύνου αιμορραγίας.
Η βιοψία αναρρόφησης με λεπτή βελόνη είναι ασφαλής αλλά σπάνια βοηθά.
Ευτυχώς, η βιοψία ενδείκνυται σπάνια, αφού η διάγνωση μπορεί να τεθεί με βεβαιότητα στις περισσότερες περιπτώσεις με την απεικόνιση με αξονική η μαγνητική τομογραφία.
Τα χαρακτηριστικά απεικονιστικά σημεία των αιμαγγειωμάτων είναι η οζώδης περιφερική πρόσληψη κατά την αρτηριακή φάση με προοδευτική κεντρική πρόσληψη σε πιο καθυστερημένες λήψεις.
Η μαγνητική τομογραφία είναι ιδιαίτερα καλή απεικονιστική μέθοδος για τα αιμαγγειώματα και σε συνδυασμό με τη χορήγηση ενδοφλέβιου σκιαγραφικού, έχει μια ευαισθησία και ειδικότητα που προσεγγίζει το 98%.
Η αγγειογραφία δεν κρίνεται απαραίτητη, ενώ το σπινθηρογράφημα δεν έχει επαρκή ευαισθησία και ειδικότητα.
Θεραπευτικές Μέθοδοι
Ανεξάρτητα από το μέγεθός τους, οι μόνοι λόγοι εκτομής των αιμαγγειωμάτων είναι η παρουσία συμπτωμάτων, συχνότερα πόνου, ή η διαγνωστική αβεβαιότητα (σπάνια).
Τα συμπτωματικά αιμαγγειώματα πρέπει να αφαιρούνται με λοβεκτομή ή εκπυρήνιση. Ακόμα και μεγάλες βλάβες μπορούν να εκταμούν με ασφάλεια.
Η ακτινοθεραπεία ή ο εμβολισμός μέσω καθετήρα στην ηπατική αρτηρία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση ασθενών οι οποίοι δεν είναι υποψήφιοι για χειρουργική επέμβαση, αλλά η αποτελεσματικότητα αυτών των μεθόδων είναι περιορισμένη.
Η φυσική ιστορία ενός ασυμπτωματικού αιμαγγειώματος, είτε μικρού είτε μεγάλου, είναι καλοήθης.
Η μεγάλη πλειοψηφία των αιμαγγειωμάτων που διαπιστώνονται τυχαία παραμένουν σταθερά κατά την παρακολούθηση, δεν δίνουν συμπτώματα και επομένως δεν απαιτούν εκτομή.
Η προοδευτική αύξηση των ασυμπτωματικών αιμαγγειωμάτων σ’ένα σχετικά βραχύ χρονικό διάστημα, ιδιαίτερα σε νέους ασθενείς, θεωρείται μια σχετική ένδειξη για αφαίρεση.
Μαριόλης Σαψάκος Θεόδωρος,
Γενικός Χειρουργός – www.drmariolis.gr
www.y-o.gr
