Η ιγμορίτιδα είναι η φλεγμονή των ιγμόρειων που βρίσκονται στη μύτη.
Είναι οι κόλποι δεξιά και αριστερά από τη μύτη και αποτελούν κομμάτι των παραρρινίων κόλπων.
Μορφές ιγμορίτιδας
Η οξεία ιγμορίτιδα παρουσιάζεται συνήθως μετά από ένα κοινό κρυολόγημα.
Οφείλεται κυρίως σε ιούς, ενώ σπάνια εμπλέκονται και βακτήρια στην πορεία της φλεγμονής.
Η οξεία ιγμορίτιδα διαρκεί από επτά μέρες έως και έναν μήνα.
Εκδηλώνεται με παχύρρευστες πυώδεις εκκρίσεις από τη μύτη, μπούκωμα στη μύτη και πόνο ή πίεση πάνω από τα δόντια.
Μαζί με τα παραπάνω συμπτώματα συχνά συνυπάρχουν πυρετός, μειωμένη όσφρηση, αίσθημα κόπωσης και πίεσης, βουλωμένα αυτιά ή πόνος σε αυτά, βαρηκοΐα, βουητά και βήχας.
Σε μια οξεία ιγμορίτιδα που υποτροπιάζει ο ασθενής έχει 4-5 ή περισσότερα επεισόδια υποτροπής τον χρόνο, ενώ τα συμπτώματα υποχωρούν πλήρως στα μεσοδιαστήματα.
Στη χρόνια ιγμορίτιδα η διάρκεια των συμπτωμάτων ξεπερνά τις δώδεκα συνεχόμενες εβδομάδες.
Οι εκκρίσεις είναι πυώδεις με τη μορφή βλέννας με κατεύθυνση και προς το πίσω μέρος της μύτης.
Μάλιστα δεν αποκλείεται να υπάρχουν και πολύποδες στη μύτη και στα ιγμόρεια.
Παράγοντες κινδύνου
Για την εμφάνιση οξείας ιγμορίτιδας παράγοντες κινδύνου αποτελούν το στραβό ρινικό διάφραγμα και οι υπερτροφικές ρινικές κόγχες, η περασμένη ηλικία, το κάπνισμα, διάφορες ασθένειες των δοντιών, αλλεργίες, το άσθμα, η κυστική ίνωση, η ανοσοανεπάρκεια, τα αεροπορικά ταξίδια, ενώ ιγμορίτιδα μπορεί να παρουσιάσει κάποιος που κολυμπά συχνά ή κάνει καταδύσεις.
Θεραπεία
Για τις περιπτώσεις οξείας ιγμορίτιδας δίνονται αναλγητικά για τον πόνο και αντιπυρετικά σκευάσματα.
Ο ασθενής θα πρέπει να πλένει τη μύτη του συχνά ή να χρησιμοποιεί ρινικά σπρέι με αλατόνερο.
Επίσης τα πιο δυνατά ρινικά σπρέι με κορτικοστεροειδή και τα ρινικά αποσυμφορητικά σπρέι βοηθούν στην ανακούφιση του ασθενή.
Τέλος συχνά χορηγείται και αντιβίωση.
Όσο για τη χρόνια ιγμορίτιδα, σε όλα τα παραπάνω προστίθενται τα κορτικοστεροειδή σκευάσματα από το στόμα και μια ιδιαίτερη κατηγορία φαρμάκων, τα αντιλευκοτριένια.
Στις περιπτώσεις που η συντηρητική αγωγή αποτυγχάνει ή εμφανιστούν επιπλοκές, η ενδεδειγμένη θεραπεία αφορά τον χειρουργικό καθαρισμό των ιγμόρειων και των παραρρινίων ενδοσκοπικά με ελάχιστα επεμβατικό τρόπο που γίνεται με τη χρήση μόνιτορ και κάμερας από τον ωτορινολαρυγγολόγο.
Σε κάποιες περιπτώσεις συστήνεται να πραγματοποιηθεί ταυτόχρονα και διόρθωση του στραβού ρινικού διαφράγματος που έχουν πολλοί ασθενείς με χρόνια ιγμορίτιδα.
Άλλωστε είναι αυτό το οποίο συντελεί σε μεγάλο βαθμό στην εμφάνιση της ιγμορίτιδας, σε συνδυασμό με την αφαίρεση των πολυπόδων που μπορεί να υπάρχουν στη μύτη και στα ιγμόρεια, η οποία είναι αναγκαία.
