Νέα δεδομένα που αφορούν την σχέση της κοινωνικής απομόνωσης με τον διαβήτη, βρέθηκαν από μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το King’s College London.
Σύμφωνα με την έρευνα, τα άτομα άνω των 50 ετών που αντιμετωπίζουν υψηλά επίπεδα μοναξιάς, κινδυνεύουν να αναπτύξουν διαβήτη τύπου 2.
Παρόλο που οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η εμφάνιση διαβήτη τύπου 2 δεν σχετίζεται άμεσα με τη μοναξιά και την κοινωνική απομόνωση, θεωρείται πως είναι ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου.
Η μελέτη περιελάμβανε την εξέταση των δεδομένων που συλλέχθηκαν μεταξύ 2002 και 2017 από 4.112 ενήλικες ηλικίας 50 ετών και άνω, οι οποίοι δεν είχαν διαβήτη και είχαν φυσιολογικά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα κατά την έναρξη της μελέτης.
Μέσα σε 12 χρόνια, 264 άτομα εμφάνισαν διαβήτη τύπου 2 και η μοναξιά βρέθηκε να αποτελεί «σημαντικό προγνωστικό παράγοντα» της νόσου.
Η σχέση μεταξύ διαβήτη τύπου 2 και μοναξιάς δεν επηρεάστηκε από παράγοντες όπως το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ, το βάρος, τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, η υψηλή αρτηριακή πίεση και οι καρδιαγγειακές παθήσεις.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η μελέτη δείχνει μια ισχυρή σχέση μεταξύ της μοναξιάς και της μετέπειτα έναρξης του διαβήτη τύπου 2.
Ωστόσο, αυτή η σχέση είναι ισχυρή, ακόμη και όταν λαμβάνονται υπόψη παράγοντες που είναι σημαντικοί στην ανάπτυξη του διαβήτη, όπως το κάπνισμα, το αλκοόλ και τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, καθώς και παράγοντες ψυχικής υγείας όπως η κατάθλιψη.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι το άγχος, το οποίο προκύπτει από τη συνεχή απομόνωση των ατόμων, θα μπορούσε να βρίσκεται πίσω από τη σχέση μεταξύ μοναξιάς και διαβήτη τύπου 2.
Εάν το αίσθημα της μοναξιάς γίνεται χρόνιο, τότε το σύστημα στρες διεγείρεται καθημερινά, και με την πάροδο του χρόνου αυτό οδηγεί σε φθορά του σώματος.
Είναι γνωστό πως οι αρνητικές αλλαγές στη βιολογία που σχετίζονται με το στρες μπορεί να συνδέονται με την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2 και αυτός φαίνεται να είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ μοναξιάς και διαβήτη.
