Η επιληψία είναι μια διαταραχή του εγκεφάλου κατά την οποία μια ομάδα νευρώνων αρχίζει να λειτουργεί ταυτόχρονα εκπέμποντας ανώμαλα ηλεκτρικά σήματα.
Οι νευρώνες αυτοί αποτελούν τη βασική λειτουργική μονάδα του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος γενικά.
Στην επιληψία η ομαλή λειτουργία των νευρώνων διαταράσσεται προκαλώντας ασυνήθιστες συμπεριφορές και κάποιες φορές σπασμούς, μυϊκές συσπάσεις και απώλεια συνείδησης.
Η επιληψία είναι μια ασθένεια που μπορεί να κρύβει πολλές αιτίες πίσω της.
Οτιδήποτε μπορεί να επηρεάσει την ομαλή λειτουργία των νευρώνων μπορεί να την προκαλέσει.
Μια βλάβη στον εγκέφαλο εξαιτίας ενός τραύματος, μια αιμορραγία, η μηνιγγίτιδα, η εγκεφαλίτιδα ή η ανώμαλη ανάπτυξη του εγκεφάλου μπορεί να οδηγήσει σε επιληψία.
Όταν ένα άτομο παρουσιάσει σπασμούς, δε σημαίνει απαραίτητα ότι έχει επιληψία.
Αν όμως παρουσιάσει δύο ή περισσότερα επεισόδια σπασμών, τότε μπορεί να θεωρηθεί ότι πάσχει από επιληψία.
Ορισμένες εξετάσεις όπως το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, η αξονική και η μαγνητική τομογραφία μπορούν να διαγνώσουν την επιληψία.
Όταν γίνει η διάγνωση, η θεραπεία θα πρέπει να ξεκινήσει το συντομότερο δυνατό.
Για το 80% περίπου των ασθενών που πάσχουν από επιληψία, η πάθηση μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο με φάρμακα και με χειρουργικές μεθόδους.
Ορισμένα αντιεπιληπτικά φάρμακα μπορεί να επηρεάζουν τη δράση ορισμένων άλλων φαρμάκων, όπως αυτήν των αντισυλληπτικών.
Οι περισσότεροι επιληπτικοί ζουν κατά τα άλλα μια κανονική ζωή.
Παρότι η επιληψία δεν θεραπεύεται σε αρκετούς ασθενείς κάνει καιρό να εμφανιστεί ή εμφανίζεται σπάνια.
Οι σπασμοί στις περισσότερες περιπτώσεις δεν προκαλούν βλάβες στον εγκέφαλο.
Σε αρκετές περιπτώσεις όμως προκαλούνται συναισθηματικά προβλήματα και προβλήματα συμπεριφοράς εξαιτίας της αμηχανίας τους και της ντροπής που νιώθουν όταν περάσουν κάποια κρίση.
Για πολλούς ασθενείς με επιληψία ο κίνδυνος των σπασμών περιορίζει την ανεξαρτησία, την κοινωνική τους ζωή και την καθημερινότητά τους.
Επιπλέον, οι ασθενείς με επιληψία βρίσκονται σε ιδιαίτερο κίνδυνο για δύο καταστάσεις απειλητικές για τη ζωή τους.
Η πρώτη είναι η επιληπτική κατάσταση κατά την οποία συμβαίνουν επανειλημμένοι επιληπτικοί σπασμοί με τον ασθενή να χάνει τη συνείδησή του για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η δεύτερη είναι ο αιφνίδιος και ανεξήγητος θάνατος.
Οι επιστήμονες στοχεύουν στην ανάπτυξη νέων αντιεπιληπτικών φαρμάκων για να βελτιώσουν τη θεραπεία.
Γίνονται έρευνες με στόχο να γίνει καλύτερα κατανοητό με ποιον ακριβώς τρόπο ενεργούν οι χημικές ουσίες που μεταβιβάζουν τους ερεθισμούς από το ένα νευρικό κύτταρο στο άλλο.
Επίσης μελετούνται οι μηχανισμοί του εγκεφάλου για να ελέγχεται η δραστηριότητα των νευρώνων και ν’ αποφεύγονται καταστάσεις που οδηγούν σε σπασμούς.
Επίσης, γίνεται έρευνα πάνω στον τομέα της αναγνώρισης των γονιδίων που επηρεάζουν την επιληψία.
Οι πληροφορίες αυτές θα επιτρέψουν την πρόληψή της και θα βοηθήσουν στην επιλογή καλύτερης θεραπείας.
Πάντως, διάφορες μορφές θεραπείας δοκιμάζονται για την αντιμετώπισή της.
Επίσης γίνονται προσπάθειες για την κατασκευή συσκευής που θα μπορεί να προβλέπει τους σπασμούς τρία λεπτά πριν εκδηλωθούν.
Τέλος, βελτιώνονται η αξονική και η μαγνητική τομογραφία που στόχο έχουν να δώσουν όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένες πληροφορίες για τον επιληπτικό ασθενή.
