Το σύνδρομο ανήσυχων ποδιών ονομάζεται και σύνδρομο Willis-Ekbom.
Πρόκειται για μια έντονη επιθυμία και παρόρμηση να κινήσει κάποιος τα πόδια του, ενώ όμως συνυπάρχει μια δυσάρεστη αίσθηση.
Δεν είναι απλώς η θέληση να θέσει τα πόδια του σε κίνηση.
Αυτήν την αίσθηση οι ασθενείς συχνά δυσκολεύονται να την περιγράψουν.
Πιο συχνά μιλάνε για πόνο στα πόδια που δεν τους αφήνει να κοιμηθούν, επιθυμία να κουνήσουν, να κλωτσήσουν ή να τεντώσουν τα πόδια τους, μυρμηγκιάσματα και τσιμπήματα, ενόχληση στις γάμπες, αίσθηση ότι οι μύες δε χαλαρώνουν.
Οι περιοχές των ποδιών που πλήττονται είναι οι γάμπες και οι μηροί.
Τα συμπτώματα εμφανίζονται σε περιόδους ακινησίας και επιδεινώνονται το βράδυ.
Μερικές φορές μπορεί να επεκταθούν στον κορμό ή και τα χέρια.
Το σύνδρομο ανήσυχων ποδιών εμφανίζεται σε οποιαδήποτε ηλικία και συχνότερα στις γυναίκες.
Μπορεί να γίνει και χρόνιο με εναλλασσόμενες περιόδους ύφεσης και έξαρσης.
Υποστηρίζεται ότι πρόκειται για μια πάθηση κληρονομική.
Όμως μπορεί να συσχετιστεί με έλλειψη σιδήρου, νεφρική ανεπάρκεια, εγκυμοσύνη, σακχαρώδη διαβήτη, ρευματικές νόσους, λήψη ορισμένων φαρμάκων και άλλες καταστάσεις.
Γενικά πάντως οι αιτίες είναι άγνωστες.
Εκτός από τη γενετική προδιάθεση πιστεύεται ότι εμπλέκεται ο εγκέφαλος και η παραγωγή ντοπαμίνης, όπως και τα φάρμακα που μπλοκάρουν τους υποδοχείς ντοπαμίνης.
Επίσης, το σύνδρομο εμφανίζεται συχνά σε όσους πάσχουν από Parkinson, οι οποίοι παρουσιάζουν έλλειμμα ντοπαμίνης.
Τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν όταν ο πάσχων είναι ξαπλωμένος, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στον ύπνο, όπως δυσκολία στο να αποκοιμηθεί ή διακεκομμένο ύπνο με αποτέλεσμα να έχει μια κακή ποιότητα ύπνου.
Επίσης, οι ασθενείς τινάζουν απότομα τα πόδια τους.
Αυτή η κατάσταση ανεπαρκούς ύπνου έχει σαν αποτέλεσμα τη χρόνια κόπωση, υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας, συναισθηματικές διαταραχές και κακή υγεία στο σύνολό της.
Η διάγνωση δεν είναι πάντα εύκολο να γίνει.
Ο γιατρός ζητά αιματολογικές εξετάσεις, έλεγχο θυρεοειδικών ορμονών, σιδήρου και φερριτίνης, βιταμίνης Β12, σακχάρου, ουρίας, κρεατινίνης και ηλεκτρολυτών.
Η θεραπεία εξαρτάται από τη βαρύτητα των συμπτωμάτων και τα αίτια που προκαλούν το σύνδρομο.
Αν σχετίζεται με άλλα νοσήματα ή λήψη φαρμάκων και αντιμετωπιστεί σωστά, η θεραπεία καταλαγιάζει τα συμπτώματα.
Πάντως, η αντιμετώπιση μπορεί να είναι φαρμακευτική ή μη.
Το σύνδρομο ανήσυχων ποδιών πλήττει έως και το 15% του πληθυσμού με ήπια συμπτώματα, ενώ μόλις ένα 2-3% παρουσιάζει σοβαρή εικόνα του συνδρόμου.
Εμφανίζεται με το πέρασμα της ηλικίας, ενώ μόλις το ένα τέταρτο των περιπτώσεων παρουσιάζει συμπτώματα πριν από την ηλικία των 20.
Τα συμπτώματα γίνονται αισθητά όταν τα άτομα κρατούν τα πόδια τους ακίνητα για κάποια ώρα, όπως στη διάρκεια ενός αεροπορικού ταξιδιού, όταν είναι ξαπλωμένα ή βρίσκονται στο σινεμά.
Το μόνο που μπορεί να τους ανακουφίσει είναι το τέντωμα των ποδιών, η ανάγκη να σηκωθούν και να περπατήσουν ακόμα κι αν έχουν πέσει για ύπνο και το μασάζ.
Η ανακούφιση είναι παροδική και η ενόχληση επανεμφανίζεται μετά από κάποια ώρα ακινησίας.
Η μη φαρμακευτική θεραπεία προτείνεται σε περιπτώσεις ήπιων συμπτωμάτων.
Έτσι συστήνονται:
Μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ και καφεΐνης από το απόγευμα και μετά, διακοπή καπνίσματος, συστηματική σωματική άσκηση, μασάζ στα πόδια και εφαρμογή τεχνικών χαλάρωσης, ζεστά ντους τις απογευματινές ώρες, εφαρμογή ζεστών επιθεμάτων στα πόδια και διατήρηση ενός σταθερού ωραρίου ύπνου.
